Palazzo della Rovere

Palazzo della Rovere

Via Pia 23-27. (Otwórz mapę)

Opis

Palazzo della Rovere, zwany też Palazzo Santa Chiara, to pałac, o którym kardynał na wygnaniu marzył w średniowiecznym sercu Savony, między katedrą a via Pia, i którego nigdy nie dokończył: dziś jest kamienną opowieścią o renesansie, który został w połowie drogi.

Kardynałem był Giuliano della Rovere, zmuszony opuścić Rzym, bo papież Borgia, Aleksander VI, był jego wrogiem. Schronił się w rodzinnym mieście i myślał, że zostanie tu na długo, może na zawsze. Od 1494 roku kupił stary średniowieczny pałac, a potem, jeden po drugim, domy i grunty dookoła.

Savona była pełna wąskich uliczek, wież i wysokich kamienic, bardzo daleko od przepychu renesansu środkowych Włoch. Żeby zrobić miejsce dla swojego dworu, Giuliano musiał wymieść ten gąszcz. Pałac miał dorównać temu, który kuzyn Raffaele Riario kazał sobie zbudować w Rzymie.

Z Florencji sprowadził architekta Giuliana da Sangallo, który zostawał w Savonie od 1495 do 1497 roku. Najlepiej rozpoznawalna jest dziś fasada od strony via Pia, głównej ulicy ówczesnego miasta, gdzie projekt przewidywał dziewięć przęseł.

Sangallo narysował grę dwóch kolorów: doryckie pilastry z białego marmuru na gładkim tle z czarnego kamienia w kasetonach. To czerń i biel genueńskich kościołów z nawiązaniem do toskańskiej bieli i zieleni.

W maju 1496 roku Matteo dei Gaggini z Bissone doprowadził fasadę do pierwszej kondygnacji i na tym się skończyło.

W środku zostało westybul wejściowy ze sklepieniem kolebkowym ozdobionym medalionami «na antyczną modłę», takimi samymi, jakich Sangallo próbował w swoim florenckim domu, a potem w willi Medyceuszy w Poggio a Caiano. Podobne sklepienie przykrywa mniejszą salę po przeciwnej stronie, być może kaplicę.

W jednym z narożników pałacu widać herb w zwornik, portal i spiralne schody: wskazują miejsce, gdzie miały powstać prywatne apartamenty Giuliana della Rovere.

Potem historia skręciła w inną stronę. Kardynał wrócił do Rzymu i został wybrany papieżem jako Juliusz II, papież od sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej Michała Anioła. Savona zeszła na dalszy plan: prace stanęły, a ledwo zaczęty dziedziniec został stopniowo wchłonięty przez średniowieczną zabudowę.

Spadkobiercy opuścili miasto w 1527 roku, a w 1532 sprzedali niedokończony pałac Francesco Marii Spinoli. W 1676 roku stał się siedzibą wspólnoty klarysek, które z powodów religijnych zakryły tynkiem dekoracje wnętrz: stąd nazwa Palazzo Santa Chiara.

Na początku XIX wieku mieściła się tu napoleońska prefektura, w 1871 roku na parterze otwarto sklepiki, później usunięte przy renowacjach, a w XX wieku pałac gościł komendę policji. Los daleki od wymarzonej rezydencji, ale zachowało się dość, by zrozumieć, jak ambitny był ten plan.

Koniecznie zobacz
• Fasadę od strony via Pia.
• Westybul wejściowy.
• Spiralne schody.

Czy wiesz, że…?
• Wuj Giuliana, Sykstus IV, odnowił już w Savonie klasztor św. Franciszka, gdzie się wychował.
• Pałac, od którego wszystko się zaczęło, kupiony w 1494 roku, był średniowiecznym budynkiem przebudowanym już w 1368 roku.
Wycieczki i bilety od EUR 16 Zobacz wycieczki