Opis
Oratorium Matki Bożej z Castello (Oratorio di Nostra Signora di Castello) to siedziba najstarszego bractwa w Savonie, przy piazza Sisto IV obok ratusza: za fasadą wtopioną w kamienice kryje wielki poliptyk Vincenza Foppy i Ludovica Brei, uratowany z utraconej katedry.
Poliptyk, namalowany w 1490 roku wspólnie przez obu mistrzów, dominuje nad ołtarzem. Wisiał w dawnej katedrze na Priamarze i przetrwał jej rozbiórkę. Oratorium, które go przechowuje, ogłoszono pomnikiem narodowym. Po bokach prezbiterium otwierają się dwie loggie ozdobione przez Agostina Rattiego.
Wzdłuż ścian ciągną się drewniane stalle, na których zasiadają członkowie bractwa, pod sklepieniem kolebkowym ze skromnymi rokokowymi sztukateriami. Na ścianie wejściowej, nad organami Agatich z 1863 roku, wisi Madonna Miłosierdzia Paola Gerolama Brusca.
Przechowuje się tu trzy wielkie casse processionali, rzeźbione grupy noszone na ramionach w procesji Wielkiego Piątku: Pietę Stefana Murialda, Zdjęcie z krzyża Filippa Martinenga i XVI-wiecznego Chrystusa martwego na krzyżu, podarowanego w 1728 roku przez rodzinę della Rovere.
Wśród cennych przedmiotów jest relikwiarz Krzyża Świętego, ze srebra częściowo złoconego, wykonany w 1722 roku przez złotników Giustich z Savony, który uniknął napoleońskich grabieży.
Bractwo powstało w 1260 roku na wzgórzu Priamar, gdzie miały siedziby wszystkie bractwa Savony, za katedrą Santa Maria di Castello: stąd nazwa. Gdy Genueńczycy zburzyli wszystko pod budowę twierdzy, przeniosło się do miasta.
Grunt kupiono w latach 1544–1563, o czym przypomina wciąż obecna inskrypcja na łupku. Dzisiejsze oratorium to odbudowa z 1755 roku XVI-wiecznego budynku, w dużej części zniszczonego przez pożar; w latach 1863–1895 zostało wchłonięte przez nowe kamienice wokół.
Poliptyk, namalowany w 1490 roku wspólnie przez obu mistrzów, dominuje nad ołtarzem. Wisiał w dawnej katedrze na Priamarze i przetrwał jej rozbiórkę. Oratorium, które go przechowuje, ogłoszono pomnikiem narodowym. Po bokach prezbiterium otwierają się dwie loggie ozdobione przez Agostina Rattiego.
Wzdłuż ścian ciągną się drewniane stalle, na których zasiadają członkowie bractwa, pod sklepieniem kolebkowym ze skromnymi rokokowymi sztukateriami. Na ścianie wejściowej, nad organami Agatich z 1863 roku, wisi Madonna Miłosierdzia Paola Gerolama Brusca.
Przechowuje się tu trzy wielkie casse processionali, rzeźbione grupy noszone na ramionach w procesji Wielkiego Piątku: Pietę Stefana Murialda, Zdjęcie z krzyża Filippa Martinenga i XVI-wiecznego Chrystusa martwego na krzyżu, podarowanego w 1728 roku przez rodzinę della Rovere.
Wśród cennych przedmiotów jest relikwiarz Krzyża Świętego, ze srebra częściowo złoconego, wykonany w 1722 roku przez złotników Giustich z Savony, który uniknął napoleońskich grabieży.
Bractwo powstało w 1260 roku na wzgórzu Priamar, gdzie miały siedziby wszystkie bractwa Savony, za katedrą Santa Maria di Castello: stąd nazwa. Gdy Genueńczycy zburzyli wszystko pod budowę twierdzy, przeniosło się do miasta.
Grunt kupiono w latach 1544–1563, o czym przypomina wciąż obecna inskrypcja na łupku. Dzisiejsze oratorium to odbudowa z 1755 roku XVI-wiecznego budynku, w dużej części zniszczonego przez pożar; w latach 1863–1895 zostało wchłonięte przez nowe kamienice wokół.