Opis
Oratorium Zmartwychwstałego Chrystusa (Oratorio del Cristo Risorto) to siedziba jednego z najstarszych bractw w Savonie, na starym mieście niedaleko skrzyżowania via Pia i via Paleocapa: z zewnątrz skromne, niemal ukryte wśród XIX-wiecznych kamienic, w środku to barokowy triumf fresków, marmurów i posągów procesyjnych.
Po obu stronach wejścia stoją rzeźbione stalle z XV-wiecznego chóru szkoły niemieckiej, uratowane z katedry zburzonej na Priamarze: warto przyjrzeć się im spokojnie, szczegół po szczególe.
W głębi wielki ołtarz główny Filippa Parodiego i uczniów, z końca XVII wieku, wieńczą freski Gia Stefana Robatta z Savony. Na sklepieniu iluzjonistyczna architektura Giovanniego Battisty Nataliego, z około 1735 roku, obramowuje dwa medaliony Sebastiana Galeottiego. Ołtarze boczne pochodzą z lat 1775–1782, organy braci Concone z 1757 roku.
Przechowuje się tu casse processionali noszone na ramionach ulicami Savony w wieczór Wielkiego Piątku, w tym Zwiastowanie Antona Marii Maragliana, z około 1717 roku, i monumentalne Zdjęcie z krzyża Antonia Brilli.
Nad ołtarzem, we wnęce, stoi XVI-wieczny posąg Zmartwychwstałego Chrystusa, uważany za cudowny. W Wielką Sobotę, w ciemnym i zatłoczonym kościele, przeor ogłasza zmartwychwstanie, a posąg powoli zjeżdża na ziemię, z oświetloną jedynie twarzą, podczas gdy śpiewa się Benedictus.
W poranek wielkanocny Chrystus wyrusza w procesji ulicami centrum. Zgodnie z dawną tradycją musiał wrócić przed świtem, bo słońce by go „roztopiło”; potem zostaje wśród wiernych aż do Wniebowstąpienia, gdy wraca do swojej wnęki.
Budynek powstał w 1604 roku jako kościół mniszek augustianek od Najświętszego Zwiastowania. Zakonnice opuściły klasztor w 1887 roku, kościół był przez pewien czas zdesakralizowany, a w 1906 roku przeszedł w ręce bractwa, które dwa lata później przywróciło go do kultu pod dzisiejszą nazwą.
Po obu stronach wejścia stoją rzeźbione stalle z XV-wiecznego chóru szkoły niemieckiej, uratowane z katedry zburzonej na Priamarze: warto przyjrzeć się im spokojnie, szczegół po szczególe.
W głębi wielki ołtarz główny Filippa Parodiego i uczniów, z końca XVII wieku, wieńczą freski Gia Stefana Robatta z Savony. Na sklepieniu iluzjonistyczna architektura Giovanniego Battisty Nataliego, z około 1735 roku, obramowuje dwa medaliony Sebastiana Galeottiego. Ołtarze boczne pochodzą z lat 1775–1782, organy braci Concone z 1757 roku.
Przechowuje się tu casse processionali noszone na ramionach ulicami Savony w wieczór Wielkiego Piątku, w tym Zwiastowanie Antona Marii Maragliana, z około 1717 roku, i monumentalne Zdjęcie z krzyża Antonia Brilli.
Nad ołtarzem, we wnęce, stoi XVI-wieczny posąg Zmartwychwstałego Chrystusa, uważany za cudowny. W Wielką Sobotę, w ciemnym i zatłoczonym kościele, przeor ogłasza zmartwychwstanie, a posąg powoli zjeżdża na ziemię, z oświetloną jedynie twarzą, podczas gdy śpiewa się Benedictus.
W poranek wielkanocny Chrystus wyrusza w procesji ulicami centrum. Zgodnie z dawną tradycją musiał wrócić przed świtem, bo słońce by go „roztopiło”; potem zostaje wśród wiernych aż do Wniebowstąpienia, gdy wraca do swojej wnęki.
Budynek powstał w 1604 roku jako kościół mniszek augustianek od Najświętszego Zwiastowania. Zakonnice opuściły klasztor w 1887 roku, kościół był przez pewien czas zdesakralizowany, a w 1906 roku przeszedł w ręce bractwa, które dwa lata później przywróciło go do kultu pod dzisiejszą nazwą.