Opis
Oratorium Świętych Piotra i Katarzyny to siedziba jednego z sześciu bractw Savony, w historycznym centrum. Mały kościół na planie owalu, pod kopułą, który przechowuje najstarsze casse procesji Wielkiego Piątku.
Casse to wielkie grupy drewnianych rzeźb, ważące do 1800 kilogramów, które członkowie bractw co dwa lata niosą na ramionach przez około półtora kilometra, od katedry do piazza Sisto IV. Oratorium przechowuje trzy z nich.
Biczowanie i Chrystus upadający pod krzyżem, przywiezione z Neapolu w 1623 roku, są najstarsze w procesji, z archaicznymi, nieruchomymi postaciami.
Trzecia, Ecce Homo, jest za to najnowsza: wyrzeźbiła ją w 1978 roku Renata Cuneo z Savony, w miejsce siedemnastowiecznej grupy Gio Andrei Torrego, zniszczonej w bombardowaniu w 1944 roku.
Nad ołtarzem wisi Madonna z Dzieciątkiem i świętymi, którym poświęcone jest oratorium, z pierwszej połowy XVII wieku. W dwóch bocznych kaplicach dwa obrazy Carla Giuseppe Rattiego opowiadają o świętej Katarzynie: Święta Katarzyna uwolniona od tortur i Dysputa świętej Katarzyny.
Bractwo kilka razy zmieniało siedzibę. Na początku mieściło się, jak wszystkie oratoria miasta, na wzgórzu Priamar, obok dawnej katedry. Kiedy w XVI wieku Genueńczycy zrównali ten teren z ziemią, by zbudować twierdzę, oratorium odbudowano od 1544 roku obok nowej katedry.
Zburzone w 1724 roku, zostało odbudowane w 1729 roku i ozdobione przez trzech malarzy z Savony: Paola Gerolama Bruska, Giuseppe Bozzana i samego Rattiego. Niektóre dzieła tych malarzy przetrwały do dziś. W 1882 roku oratorium znów rozebrano.
Wtedy to bractwo, po ponad trzech stuleciach obok katedry, przeniosło się do obecnego budynku, kościoła Najświętszego Poczęcia, który należał do nieistniejącego już klasztoru.
Casse to wielkie grupy drewnianych rzeźb, ważące do 1800 kilogramów, które członkowie bractw co dwa lata niosą na ramionach przez około półtora kilometra, od katedry do piazza Sisto IV. Oratorium przechowuje trzy z nich.
Biczowanie i Chrystus upadający pod krzyżem, przywiezione z Neapolu w 1623 roku, są najstarsze w procesji, z archaicznymi, nieruchomymi postaciami.
Trzecia, Ecce Homo, jest za to najnowsza: wyrzeźbiła ją w 1978 roku Renata Cuneo z Savony, w miejsce siedemnastowiecznej grupy Gio Andrei Torrego, zniszczonej w bombardowaniu w 1944 roku.
Nad ołtarzem wisi Madonna z Dzieciątkiem i świętymi, którym poświęcone jest oratorium, z pierwszej połowy XVII wieku. W dwóch bocznych kaplicach dwa obrazy Carla Giuseppe Rattiego opowiadają o świętej Katarzynie: Święta Katarzyna uwolniona od tortur i Dysputa świętej Katarzyny.
Bractwo kilka razy zmieniało siedzibę. Na początku mieściło się, jak wszystkie oratoria miasta, na wzgórzu Priamar, obok dawnej katedry. Kiedy w XVI wieku Genueńczycy zrównali ten teren z ziemią, by zbudować twierdzę, oratorium odbudowano od 1544 roku obok nowej katedry.
Zburzone w 1724 roku, zostało odbudowane w 1729 roku i ozdobione przez trzech malarzy z Savony: Paola Gerolama Bruska, Giuseppe Bozzana i samego Rattiego. Niektóre dzieła tych malarzy przetrwały do dziś. W 1882 roku oratorium znów rozebrano.
Wtedy to bractwo, po ponad trzech stuleciach obok katedry, przeniosło się do obecnego budynku, kościoła Najświętszego Poczęcia, który należał do nieistniejącego już klasztoru.