Omschrijving
Het Oratorio del Cristo Risorto is de zetel van een van de oudste broederschappen van Savona, in het historisch centrum vlak bij de kruising van de via Pia en de via Paleocapa: buiten eenvoudig, bijna verstopt tussen negentiende-eeuwse huizen, binnen een barokke triomf van fresco's, marmer en processiebeelden.
Aan weerszijden van de ingang staan de gesneden zetels van een vijftiende-eeuws koorgestoelte uit de Duitse school, gered uit de verwoeste kathedraal op het Priamar: ze verdienen het om rustig bekeken te worden, detail voor detail.
Achterin wordt het grote hoofdaltaar van Filippo Parodi en zijn leerlingen, uit het eind van de zeventiende eeuw, bekroond door fresco's van de Savonees Gio Stefano Robatto. Op het gewelf omlijsten de illusionistische architecturen van Giovanni Battista Natali, van rond 1735, twee medaillons van Sebastiano Galeotti. De zijaltaren zijn van 1775-1782, het orgel van de gebroeders Concone van 1757.
Hier worden de processiegroepen bewaard die op de avond van Goede Vrijdag op de schouders door Savona worden gedragen, waaronder de Annunciatie van Anton Maria Maragliano, van rond 1717, en de monumentale Kruisafneming van Antonio Brilla.
Boven het altaar, in een nis, staat het zestiende-eeuwse beeld van de Verrezen Christus, dat als wonderdadig geldt. Op Paaszaterdag, in de donkere en volle kerk, kondigt de prior de verrijzenis aan en daalt het beeld langzaam tot op de grond, met alleen het gezicht verlicht, terwijl het Benedictus wordt gezongen.
Op paasochtend trekt de Christus in processie door de straten van het centrum. Volgens een oude traditie moest het beeld voor zonsopgang terug zijn, omdat de zon het zou „laten smelten”; daarna blijft het tussen de gelovigen tot Hemelvaart, wanneer het naar zijn nis terugkeert.
Het gebouw ontstond in 1604 als kerk van de augustijner nonnen van de Santissima Annunziata. De zusters verlieten het klooster in 1887, de kerk was een tijd ontwijd, en in 1906 kwam ze in handen van de broederschap, die haar twee jaar later onder de huidige naam weer voor de eredienst opende.
Aan weerszijden van de ingang staan de gesneden zetels van een vijftiende-eeuws koorgestoelte uit de Duitse school, gered uit de verwoeste kathedraal op het Priamar: ze verdienen het om rustig bekeken te worden, detail voor detail.
Achterin wordt het grote hoofdaltaar van Filippo Parodi en zijn leerlingen, uit het eind van de zeventiende eeuw, bekroond door fresco's van de Savonees Gio Stefano Robatto. Op het gewelf omlijsten de illusionistische architecturen van Giovanni Battista Natali, van rond 1735, twee medaillons van Sebastiano Galeotti. De zijaltaren zijn van 1775-1782, het orgel van de gebroeders Concone van 1757.
Hier worden de processiegroepen bewaard die op de avond van Goede Vrijdag op de schouders door Savona worden gedragen, waaronder de Annunciatie van Anton Maria Maragliano, van rond 1717, en de monumentale Kruisafneming van Antonio Brilla.
Boven het altaar, in een nis, staat het zestiende-eeuwse beeld van de Verrezen Christus, dat als wonderdadig geldt. Op Paaszaterdag, in de donkere en volle kerk, kondigt de prior de verrijzenis aan en daalt het beeld langzaam tot op de grond, met alleen het gezicht verlicht, terwijl het Benedictus wordt gezongen.
Op paasochtend trekt de Christus in processie door de straten van het centrum. Volgens een oude traditie moest het beeld voor zonsopgang terug zijn, omdat de zon het zou „laten smelten”; daarna blijft het tussen de gelovigen tot Hemelvaart, wanneer het naar zijn nis terugkeert.
Het gebouw ontstond in 1604 als kerk van de augustijner nonnen van de Santissima Annunziata. De zusters verlieten het klooster in 1887, de kerk was een tijd ontwijd, en in 1906 kwam ze in handen van de broederschap, die haar twee jaar later onder de huidige naam weer voor de eredienst opende.